Sunday, August 21, 2016

ක්ලීටස් මෙන්ඩිස් ට ඇඳි මනමේ කුමරු - Maname de Cletus

පහුගිය දවස් වල විජය නන්දසිරි කලාකරුවා ගැන වගේම මනමේ නාටකය ගැනත් කතා බහ කෙරුණ නිසා මනමේ නාට්‍යයට දායක උන තවත් මනමේ කුමරෙක් ගැන කතාවක් මතක් උනා. බොහොම කෙටියෙන් කියනවා නම්:

 


මේ මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර ජීවතුන් අතර සිටි කාලයේ කොළඹ අවට මනමේ රඟදැක්වෙන දවසක්. පුරුද්දක් විදිහට මහාචාර්ය තුමා, තමන්ට හැකියාවක් තියනවා නම්, රංගනය පටන්ගන්නට කලින් නාට්‍ය පැවැත්වෙන ස්ථානයට ඇවිත් තිරය පිටුපස නළුවන් සමඟ ටික වෙලාවක් වත් ගත කරනවා.

මේ දවසෙත් නළුවන්ට වෙස් ගන්වමින් තිබෙන අතරේ ඔවුන් සමඟ කතා බහ කරමින් ඉන්න මහාචාර්ය තුමා හමුවීමට කෙනෙක් පැමිණියේ අපේ සටන් නළු ක්ලීටස් මෙන්ඩිස් සමඟින්.

"සර්..., දන්නවා නේද මේ අපේ ක්ලීටස් මෙන්ඩිස්..." පැමිණි පුද්ගලයා ක්ලීටස් මෙන්ඩිස් ව මහැදුරු තුමාට හඳුන්වා දුන්නා.

කවදත් උපහාස වදන් බිණුමට දක්ෂ මහැදුරුවරයා කට කොනකින් සිනාසෙමින් පවසා ඇත්තේ,

"අපොයි මොකද මම නොදන්නේ, අපේ මනමේ කුමාරයත් කාලයක් ක්ලීටස් මෙන්ඩිස් ට ඇන්දා නොවැ..." කියායි.

ඔළුව කසමින් සිනාසුනු ක්ලීටස්,

"සර් ඉතින් මට වැඩිය කැමති උනේ නැහැනේ" කීවාලු.

(පිංතූර- sundayobserver සහ sundaytimes)





Sunday, August 23, 2015

චොකලට්ටුව - A Chocolate



මෙතෙක් වේලා වලාකුළු වලට ඉහලින් පියාසර කරමින් තිබූ මැක්ඩොනල්ඩ් ඩග්ලස් වර්ගයේ ගුවන් යානය තම ගමනාන්තය වූ කැන්සාස් ගුවන් තොටුපොළ වෙත පහත් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වූ මූලික පියවර ආරම්භ කළා ය. 

"Ladies and Gentlemen, we will reach Kansas City in 15 minutes. Flight attendants, please prepare the cabin for descending."

ගුවන් නියමුවාගේ මේ නිවේදනයත් සමඟම මෙතෙක් වේලා අලසව සිටි මගීන් 'ක්ලික්' හඬ නංවමින් තම ආසන පටි නැවත අගුළු ලා ගැනීමට පටන් ගත්හ. තුන බැගින් වූ ආසන පේලි වල එකක මැද අසුනක සිටි සුමේධ තම වම්පස සිටි කළු කොණ්ඩකාරිය ට තරමක් මුවාවී තිබු ජනේලය දෙස බැලීය. ගුවන් යානයේ තටුව වලාකුළු ඉරා දමමින් කෙමෙන් කෙමෙන් පහතට ගමන් කරන බවක් සුමේධ ට දැනුණි. තම ආසනයේ වාඩිවූ මොහොතේම අගුළු දමාගත් ආසන පටිය එලෙසම වූ බැවින් සුමේධ ට කරන්නට දෙයක් නොවී ය. 

ගුවනට නැගී විනාඩි තිහකට පමණ පසුව සිට මූත්‍රා කිරීමේ උවමනාවක් දැනුනත් තමන්ගේ දකුණු පස අසුනේ සිටි මැදි වියේ සුදු ජාතිකයාගෙන් අවසර ගෙන නැගිට යාමට සුමේධ ට වූයේ චකිතයකි. ලංකාවේදී පැය ගණන් බස් රථ වල ඇති පදම් ගමන් ගොස් ඇති සුමේධ, පැය තුනක ගුවන් ගමන නිම වන තුරු මුත්‍රා බර දරාගැනීමට හිත හදාගත්තේ ය.

සුමේධ ගේ මිත්තණිය ගේ වයසේ යැයි සිතිය හැකි ගුවන් සේවිකාවක් ආසන අතරින් ගමන් කරමින් ආසන මගීන්ගේ ආසන සහ ආසන පටි නියමිත ආකාරයට තිබීදැයි නිරීක්ෂණය කරමින් ගියා ය. තමන්ට පේලි කිහිපයකට ඉදිරියෙන් සිටි ඉන්දියානු ජාතික මගියාට ඇය මදක් උස් හඬින් යමක් පවසනු සුමේධ බලා සිටියේ චකිතයකිනි. ඉන්දියනුවාගේ අසුන සිරස් පිහිටීමට ගෙන ආ ගුවන් සේවිකාව මගීන් ට මුහුණ ලා ඇති හැකිලීමට හැකි ජම්ප් සීට් නමින් හඳුන්වන විශේෂිත අසුනේ වාඩිවූවා ය. 

මොහොතකින් දඩස් යන හඬක් නඟමින් ගුවන් යානයේ රෝද භූමිගතවීමට අවශ්‍ය ලෙස ස්ථානගත විය. 

අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ සේවයට එක්වූ මැක්ඩොනල්ඩ් ඩග්ලස් වර්ගයේ ගුවන් යානා වල තත්වය මහරගම - පිටකොටුව අතර ධාවනය වන 29 ශ්‍රී බස් රථයක තත්වයට දෙවෙනි නොවෙයි. ගුවන්යානය පොළොව සිපගත්තේ කිසිසේත්ම සෞම්‍ය ආකාරයකින් නොවී ය. අහසින් කඩාවැටෙන්නාක් සේ පොළොවට පතිතවූ ගුවන්යානාව තම වේගය අඩුකරගත්තේ ඇයගේ පියාපත් පිටුපස ඇති කුඩා තහඩු ඔසවා ලබාගත් ප්‍රතිරෝධයෙනි. එයින් ඇතිකල කම්පනය ගුවන් යානයේ සියළුම ඇණ මුරිච්චි මෙන්ම මගීන් ද දෙදුරුම්කැවීමට සමත් විය.

ඇමරිකානු ගුවන් සමාගම් අභ්‍යන්තර ගුවන් ගමන් සඳහා බොහෝවිට යොදාගත්තේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ගත් ගුවන් හමුදා නියමුවන්ය. දිවිසැරියේ හැටවන දශකයේ ගෙවන මේ බොහෝ නියමුවෝ මගීන්ගේ පහසුව ගැන වැඩි තැකීමක් නොකරති. හැකි ඉක්මනින් ගුවන්ගත වී හැකි ඉක්මනින් නැවත ගුවන්තොටුපොළ වෙත ළඟාවීම ඔවුන්ගේ එකම බලාපොරොත්තුවයි. පොළොව මත ගෙවන හැම මිනිත්තුවක්ම ඔවුනට පාඩුවකි. ගුවන් නියමුවන්ට මෙන්ම ගුවන් සේවිකාවන්ටද ගෙවීම් කෙරෙන්නේ ගුවනේ සිටිනා කාලවේලාවට අනුලෝමව ය.

තිස්පැයක් තිස්සේ යානයෙන් යානයට මාරු වෙමින් ලෝකයේ අඩක් පසුකර තම අවසන් නැවතුම්පොළ වෙත ලඟා වන සුමේධ ගේ සිතට නැගුනේ කටුනායකදී දැනුනාට වඩා හාත්පසින් වෙනස් හැගීමකි. 

ශ්‍රීලන්කන් ගුවන් යානය පොළොවෙන් ඉහලට එසවෙන මොහොතේ ඔහුට දැනුනේ තම හදවත බරු ගැසී බිමට වැටෙනවා මෙන් ය. දෙමාපියන්, නෑ සිය මිතුරන් කෙසේ වෙතත් මාස කිහිපයකට පෙර පළමු වතාවට ඔහුට හදවත පතුලෙන්ම ප්‍රේමය ප්‍රකාශ කල ඒ රුවැති යුවතියගෙන් කෙසේ නම් වෙන් වන්නද? 

ඇයගේ කාර්යාලයේ ප්‍රධානියා ඇයගේ හිත පතමින් පසු පස පැමිණි අයුරු සහ ඇය ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කල පසුව ඇයට කරන අරියාදු කඳුළු පිරි දෙනෙතින් විස්තර කල වේලේ ඔහුට දැනුනේ බරැති ඊයම් බරුවක් තම හදවත පසා කරනවා මෙනි. දැන් ඔහුට මුවැත්තිය වෘකයන් අතර තනිකර දැමීමට සිදුව ඇත.

තමන්ට ඉදිරියේ දී ගෙවීමට සිදුවන්නේ ද පහසු ජීවිතයක් නොවේ. ග්‍රීන් කාඩ් යනුවෙන් හැඳින්වෙන තාවකාලික ඇමරිකානු පුරවැසි ලොතරැයියෙන් තමන් තෝරාගත් බව සඳහන් ලිපිය ලැබූ වේලේ ඔහුට දැනුනේ ලොවම ජය ගත් බවකි. ගුවන් යානයෙන් බට මොහොතේ පාවාඩයක් එළා පිළිගෙන, රැකියාවක්, ඉන්නට හිටින්නට තැනක් ලබා දෙන සුරභිධේනුවක් ලෙසටය ඔහු ග්‍රීන් කාඩ් ගැන සිතා සිටියේ. වසර කිහිපයකට වරක් ලංකාවට පැමිණෙන රුවන් අයියා ඔවුන් සමඟ ඇමරිකානු වරුණාව වැනුවේ ඊට වඩා වෙනස් අදහසක් ඇතිවන අයුරකින් ද නොවේ. 

නමුත් තම සරසවි සගයෙකු මෙන්ම පසුව උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා ඇමෙරිකානු විශ්ව විද්යාලයයකට ඇතුළු වූ මහේෂ් පැවසූ විස්තර අසා සුමේධ ගේ ප්‍රබෝධය අඩකින් පමණ අඩු විය. 

ඉදිරියට තැබූ පය පසුපසට ගන්නට සුමේධ ට සිත් නොදිනි. මේ වන විට ඇති සිතට ඇති එකම සහනය නම් තම මිතුරා - මහේෂ් නිවාඩුවකට ලංකාවට පැමිණ ආපසු යන අතර තුර ඔහු සමඟ තමන්ව කැඳවාගෙන යාමට කැමති වීමය. රැකියාවක් ලැබෙන තුරු තම නවාතැනේ නවාතැන් ලබා දීමටද මහේෂ් පොරොන්දු වූයේ ඔහුගේ සිත සනසමින් ය.

කටුනායක සිට යුරෝපයටත්, එතැන් සිට නිව් යෝර්ක් නුවර දක්වාත් වූ ගුවන් යානා දෙකේදීම මහේෂ් තමන් ලඟම අසුනක් තම මිතුරාට වෙන්කරවාගෙන තිබිණ. නමුත් නිව් යෝර්ක් සිට කැන්සාස් නගරය දක්වා දෙදෙනාටම එකම ගුවන් යානයක් වෙන්කරවාගනිමට නොහැකි වූයේ මහේෂ් ගේ ආපසු යාමේ ගමනට කලින්ම වෙන්කරගෙන තිබූ ගුවන් යානයේ මිළ ඒ වන විට ඉතා අධික වීම නිසා ය. 

මහේෂ් ගේ ගුවන් යානය පිටත් වීමට තිබුණේ සුමේධ ට පසුව බැවින් නිව් යෝර්ක් නුවර දී මහේෂ් සුමේධ ව ගුවන් යානා පිටත්වන දොරටුවටම ඇරලවූයේ කැන්සාස් නගරයේ දී තමන් පැමිණෙන තුරු සිටිය යුතු ස්ථානය ගැන පැහැදිළි විස්තරයක්ද කරමින් ය.

"Ladies and Gentlemen, Welcome to Kansas City. Local time is 4.30 pm. The temperature is 57 Fahrenheit. Please remain on your seats...." ලෙසින් ප්‍රධාන ගුවන් සේවිකාව මගීන් අමතන හඬින් තම කල්පනා ලොවින් මිදුණු සුමේධ සෙමෙන් තම ආසන පටි ලිහා දැමුවේය. ඔහු අසල සිටි සුද්දා වහා නැගී සිට හිසට ඉහළින් වූ තම ගමන් මල්ල සෙවීමට පටන් ගත්තේය. මගීන් සෙමෙන් සෙමෙන් ගුවන් යානයෙන් පිටවන්නට පටන්ගත් අතර සුමේධ ද තම ගමන් මල්ල කර පින්නාගෙන අනෙකුත් මගීන් පසු පස සෙමෙන් සෙමෙන් ඇදෙන්නට විය.

මහේෂ් පැවසූ ලෙසට තම විශාල ගමන් මළු දෙක ද නිදහස් කරගත් සුමේධ, ඒවා අත් කරත්තයක පටවාගෙන ගුවන් තොටුපොළෙන් පිටතට යෑමට ඇති මග දක්වා ඇති පුවරු දෙස බලමින් සෙමෙන් සෙමෙන් ගමන් කරන්නට වූයේ සැකයෙන් වට පිට බලමිණි. තමන් අසල අසුන් ගෙන සිටි කළු කොණ්ඩකාරිය තරුණයෙකු වැළඳගෙන සිප ගන්නා ආකාරය ඔහු දුටුවේ මෙසේ ගමන් කරන අතරතුරේ දී ය. ඒ දුටු සුමේධ ට නිතැතින්ම තම පෙම්වතිය මතක් වූ අතර ඔහුගේ හද ගැස්ම වේගවත් විය. 

තවමත් දෙමාපියන්ට රහසක්ව ඇති බැවින් ඔහුගේ පෙම්වතිය ඔහුට අවසන් වතාවට මුණගැසුනේ ලංකාවෙන් පිටත්වීමට දෙදිනකට පෙරය. සමුගන්නා මොහොතේ ඇය තුරුළුකරගැනීමට බලවත් උවමනාවක් ඇතිවූවත් ඔවුන් සමුගත් මැජස්ටික් සිටි සාප්පු සංකීර්ණයේ ආපන ශාලාව ඊට සුදුසු වටපිටාවක් නොවේ. ඒ මොහොතේ කඳුළු පිරි දෙනෙතින් ඇය ඔහුගේ මිට මෙලවූ ලේන්සුව සුරැකිව තිබේදැයි සොයා බැලීමට හදිසියේ සුමේධ ට අවශ්‍ය විය.

තව දුරටත් ඉදිරියට නොගොස් අසුනකට බර දීමට ඔහුට අවශ්‍ය විය. පැය කිහිපයකට කලින් ගුවන් යානයේදී දැනුණු ශාරීරික අවශ්‍යතාවය මේ වනවිට දෙගුණ තෙගුණ වී නැවතත් ඔහුට වධ දෙන්නට වීය. දැන් සුමේධ ට කිසිවෙකුගෙන් අවසර ගැනීමට නොමැති වූවත් ඔහුගේ ගමන් මළු සමග වැසිකිළියකට යාමට ඔහුට සිත් නොදෙයි. 

වරක් නානුඔය දුම්රිය පොළේ දී තම ගමන් මල්ල බංකුවක් මත තබා තම මිතුරන්ට එය බලාගන්නා ලෙසටත් පවසා 'මහතුන්ගේ කාමරයට' ගොස් නැවත පැමිණෙන විට එයට සිදු වූ දෙයක් නොමැතිව ඉන් පසු මුළු චාරිකාව අතර තුරදීම යහළුවන්ගේ ඇඳුම් ඉල්ලා ගන්නට සිදුවූ හැටි ඔහුට තවමත් මතක ය. ඇරත් මහේෂ් ගේ ඇඳුම් ඔහුට විශාල බවද ඔහු හොඳින් දනී. කෙසේ හෝ මහේෂ් ගේ ගුවන් යානය පැමිණෙන තෙක් තවත් විනාඩි හතලිස් පහක් ඉවසා සිටීමට සුමේධ ඉටා ගත් සුමේධ අසල ඇති අසුනක වාඩි විය.

සුමේධ වාඩි වූ ස්ථානය හොඳින් වටපිටාව පෙනෙන තැනකි. දුරකතනයක් නොමැති ඔහුට මහේෂ් ව මග හැර ගත නොහැක. එසේ වුවහොත් කාත් කවුරුත් නොදන්නා අමුතු රටක ඔහුට තනි වීමට සිදුවේ. තම කාර්යාලයේදී ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් වැඩ කටයුතු කර තිබුණද ඇමරිකානුවන්ගේ වචන උච්චාරණය සුමේධ මෙතුවක් කල් අසා ඇති ඉංගිරිසියට වඩා වෙනස් එකකි. 

මහේෂ් නොමැතිව තනිව පැමිණි ගුවන් යානයේදී ගුවන් සේවිකාව ඔහුගෙන් බීමට අවශ්‍ය මොනවාදැයි ඇසුවා ය. ඒ කුමක්දය් තමන්ට නොතේරුණත් තම අසල්වැසියා අනුගමනය කරමින් කොෆී යැයි කියූ විට ඔහු කීවේ කුමක්දැයි තේරුම් ගැනීමට අපහසු වූ ගුවන් සේවිකාව මද වෙලාවක් වික්ෂිප්තව බලා සිට ඔහුට කොකා කෝලා කෑනයක් සහ අයිස් පිරවූ ප්ලාස්ටික් කෝප්පයක් පිරිනැමුවා ය.

ගුවන්තොටුපොළේ සුමේධ අසුන් ගත් ස්ථානය වීදුරු බිත්තියකට මුහුණලා ඇත. බිත්තියට ඔබ්බෙන් ගුවන් තොටුපොළෙන් පිටතට ගමන් ගන්නා මගීන් තමන් කැඳවාගෙන යාමට යමෙකු පැමිණෙන තුරු හෝ කැබ් රියක් පැමිණෙන තුරු හෝ සිටගෙන සිටින අයුරු ඔහුට පෙනේ. ඔහු පසු කරමින් විවිධ වර්ගයේ මිනිසුන් සහ ගැහැනුන් ඔබ මොබ යති. කිසිවෙක් සුමේධ කෙරෙහි කිසිදු උනන්දුවක් දක්වන්නේ නැත. 

සාපේක්ෂව කුඩා ගුවන් තොටුපොළක් වූ මිසූරි හි කැන්සාස් ගුවන්තොටුපොළට බදාදා දිනක් වූ එදින කලබලයක් තිබුණේ ම නැත. කෙමෙන් කෙමෙන් සුමේධ පසුකරමින් ගමන් ගන්නා පිරිස අඩු වී ඉඳ හිට එකා දෙන්නා ගමන් කරන තත්වයට පත්විය.

මෙතෙක් වේලා තමන් පසුකල මිනිසුන් දෙස බලමින් සිටි සුමේධ ගේ අවධානය තමාට පසෙකින් ඇති මිනිසෙකුගේ උසට සමාන තරමක් විශාල පෙට්ටියක් බඳු යන්ත්‍රයක් කෙරෙහි යොමුවිණ. 

විනිවිද පෙනෙන මුහුණතක් ඇති එ තුළ චොකලට් වර්ග ද, උදෑසන අහාරයට ගන්නා නොයෙකුත් ධාන්‍ය වර්ග සහ පළතුරු මිශ්‍ර කර සෑදු බ්‍රෙක්ෆස්ට් බාර් වර්ගද, බදින ලද අල පෙති පැකට්ටු ද, විස්කෝතු ද, චුවින් ගම් වර්ගද දවටන වල ඔතා විවිධ මිළට විකිණීමට තබා ඇත.  ඉඳ හිට පැමිණෙන්නෙක් මුදල් නෝට්ටුවක් යන්ත්‍රයට ඇතුළු කර තම රුචිය අනුව එහි ඇති පැකට් කළ අහාර වර්ගයක් මිලදී ගණී.

පසුගිය පැය කිහිපයේ දී ගුවන් යානයේදී ලැබුණ රටකජු පැකට්ටුව හැරෙන්නට වෙන යමක් ආහාරයට නොගත් සුමේධ ට තරමක බඩගින්නක් දනෙන්නට විය. 

බේස් බෝල් හිස් වැස්මක් සහ ඩෙනිම් ජැකට්ටුවක් දමා ගත් අවුරුදු හතලිහක පමණ අමුත්තා යන්ත්‍රය ඉදිරියට පැමිණියේ මේ වෙලාවේදී ය. මුදල් නෝට්ටුවක් යන්ත්‍රයට ඇතුළු කළ ඔහු මදක් කල්පනා කළේ ය. ඉන් පසුව යන්ත්‍රයේ වූ බොත්තම් කිහිපයක් ඔබා චොකලට්ටුවක් මිලදී ගත්තේ ය. චොකලට්ටුව අතට ගත් බේස් බෝල් තොප්පි කාරයා කෙලින්ම පැමිණ, සුමේධ ඉදිරියේ සිටගත්තේ ය. ඉන් පසු චොකලට්ටුව සුමේධ වෙත දිගු කළේ ය.

සිදුවන්නේ කුමක් දැයි වටහා ගැනීමට මදක් වේලා තැනනූ සුමේධ චොකලට්ටුව දෙසත් තොප්පි කාරයා දෙසත් මාරුවෙන් මාරුවට කිහිප වතාවක් බැලුවේ ය. අවසන් තීරණයකට පැමිණි ඔහු චොකලට්ටුව ගැනීමට අත දිගුකළේ ය. 

කට කොනකට සරදම් සිනහවක් නගා ගත් තොප්පි කාරයා චොකලට්ටුව සුමේධ අතට නොදී, දිගු කල අත ආපසු ගත්තේ ය. ඉන් පසු සමච්චලයෙන් ඇස් කුඩා කර සිනාසුනු ඔහු හැරී යන්නට ගියේ ය. 

සුමේධ ගේ මොළය සිදුවූ දේ කුමක් දැයි තේරුම් ගැනීමට වෙහෙසෙද්දී, ඔහුගේ කොඳු ඇට පෙළ මැදින් ඇති වූ ප්‍රතීක සංඥාවක් ස්නායු පද්ධතිය හරහා වේගයෙන් ඔහුගේ දෑස් කරා ලඟා වූයේ දෙනෙතට කඳුළු පුරවාලමිණි.

(පින්තුරය: http://sites.middlebury.edu/lis/2012/08/07/new-vending-machine-in-the-davis-family-library/)

Wednesday, May 6, 2015

මං තීරු - Traffic Lanes



මැද්දේ ලේන් එක හැමදාම උදේට ට්‍රැෆික්. ඒක නගරෙට යන හයිවේ එකට එකතුවෙන නිසා උදේට නගරෙ වැඩට යන හැමෝම වගේ ඉන්නේ මේ මැද ලේන් එකේ. 

වමේ ලේන් එකේ තත්වෙ මැද්දේ එකට වැඩිය ටිකාක් විතර හොඳයි. ඒකත් හයිවේ එකකට තමයි එකතු වෙන්නෙ, හැබැයි නගරෙන් පිටට යන හයිවේ එකට. හැමදාම උදේට නගරෙන් පිට වැඩ වලට යන්නත් සෑහෙන සෙනඟක් ඉන්නවා.

දකුණේ ලේන් එකේ තත්වේ අනිත් දෙකටම වැඩිය සෑහෙන්න හොඳයි. ඒක ගිහින් එකතුවෙන්නේ මේ ලඟම තියන පොඩි ටවුමකට යන පාරකට. ඒ පාරට යන්න වැඩිය සෙනඟක් හිටින්නේ නැහැ කොහොමත්. හැබැයි නගරෙට යන හදිස්සි කාරයෝ කරන්නේ මේ දකුණේම ලෙන් එකේ පුළුවන් තරම් දුර ගිහින් මැද්දේ ලෙන් එකට වාහනේ ඔබාගන්න එක.

මම ඇවිල්ලා ඔය හදිස්සිකාරයන්ගෙනුත් හදිස්සිකාරයෙක්. කොහොමත් ගෙදරින් පරක්කු වෙලා එන මට ඉක්මණට වැඩපොළට ගියා කියල කරන්න මහා ලොකු දේකුත් නැහැ. මොකෝ රතු ඉර ගහනව කියලද? එත් කාටද පුළුවන් බඩ ගගා කොට කොටා යන්න? එහෙම යන්න ඕනේ නම් ලංකාවට වෙලා අපූරුවට ඉන්න තිබ්බනෙ. මෙහෙ ආවනම් ඒ විදිහට ගමනත් තියෙන්න ඕනේ.

එත් ඉතිං හැමදාමත් මොකෙක් හරි හාල්පාරුවෙක් බඩ ගගා යන්න සෙට් වෙනවා. ලේන් එක ඉස්සරහ ඕනේ තරම් ඉඩ තිබ්බත් 193 බස් එක ටවුන්හෝල් යනවා වගේ පැද්දි පැද්දි යනවා. සමහරක් වෙලාවට මේ වගේ යන්නේ බොහොම වයසක ඇත්තෝ. එතකොට නම් මට බොහොම ඉවසීමෙන් ඒගොල්ලන්ගේ පස්සෙන් හෙමීට යන්න පුළුවන්. මොකද ජේෂ්ඨ පුරවැසියන්ට අපි සලකන්න එපැයි කියල හිතලා.

ගොඩක් වෙලාවට ඔහොම යන්නේ කළු ගෑණු පරාණ තමා. උන්ට වාහනේට නැගගත්තහම ලෝකෙ පෙරළුනත් වගේ වගක් නෑ.

මගේ ඇඟේ ලේ නටන්නේ ස්පෝර්ට් කාර් එකක් බඩගානවා දැක්කහම තමයි. ඉස්පෝර්ට් ගත්ත නම් ඉස්පෝර්ටි විදිහට යන්න ඕනේ. එහෙම නැත්නම් මේ මම වගේ පරණ ලඩියක් ගන්න ඕනේ. සල්ලි තියන පළියට ලොකුවට ඉස්පෝර්ට් අරගෙන, අනේ අම්මපා...

මේ වගේ එක්කෙනෙක් හම්බ උනොත් කරන්න දෙයක් ඉතුරුවෙන්නෙම නෑ, මොකද ලඟින්ම තියන මැද්දේ ලේන් එක හෙලවෙන්නේ වත් නැති නිසා. ඉස්සරහින් යන පින්වතාට බොහොම කරුණාබර වදන් වලින් හිතින් ආමන්ත්‍රණය කර කර පස්සෙන් යන්න තමයි තියෙන්නේ.

ඕක තමයි මගේ උදේ හවහ ගමනාගමනය. මගේ ගමන් චරියාව - ඒ කියන්නේ දකුණේ ලේන් එකේ වේගෙන් ගිහින් අන්තිම මොහොතේ මැද්දේ ලේන් එකට පැනිල්ලෙන් - මම හිතන්නේ අඩුම ගානේ විනාඩි 15ක් වත් එක ගමනකින් ඉතුරු වෙනවා.

අද නම් වැඩිය හොඳ දවසක් නෙමෙයි වගේ. එහෙන් මෙහෙන් වාහන බ්ලොක් වෙලා මට දකුණේම ලේන් එකට පැනගන්න බැරි උනා. දැන් ඉතින් වෙන කුමක් කරන්නද... කියල මම වමේ ලේන් එකට සෙට් උනා. මට තියන හදිස්සියට කීප පාරක් ම ලේන් මාරු කරන්න හැදුවත් වාහන වැඩි නිසා එහෙම කරලා තේරුමක් නෑ කියල මගේ ටිකිරි මොළේට තේරුනහම, ඔන්න ඕනේ කියල යන විදිහට යන්න පටන්ගත්ත.

වෙන කරන්න දේකුත් නැති නිසා වටපිට බල බල ඉන්නකොට තමයි දැක්කේ දැකල පුරුදු වාහනයක් මැද්දේ ලේන් එකේ මට වාහන දෙක තුනකට ඉස්සරහින් තියනවා. මේක කලින් කිව්ව ජාතියේ ඉස්පෝර්ට් එකක්. මම ඉන්න ලේන් එක මැද එකට වැඩිය ටිකාක් විතර වේගෙන් යන නිසා ටික වෙලාවකින් මට ඒ වාහනේ ලඟට එන්න පුළුවන් උනා.

මම හිතුව හරි. මේ ඉන්නේ මගේ හොඳ යාළුවෙක්. මිනිහා බොහෝම සාවධානව කෙලින් බලාගෙන ඉන්නවා. 

මම ගැහුවා හෝන් එක, එක පාරක්. කෝ මුගේ කන් බීරි වෙලාද?

වැඩිය හෝන් ගහන්න විදිහක් නෑ, මගේ ඉස්සරහ ඉන්න මනුස්සයා බය වෙන්න ඉඩ තියන නිසා. එක හින්ද මම මිනිහ දිහා දිගටම බලන් හිටියේ වැරදිලාවත් වට පිට බලයිද කියල.

ටිකකින් මනුස්සය ඉලෙක්ට්‍රොනික් සිගරට් එකක් අරගෙන දුමක් ඇදල ආයෙත් ඉස්සරහ බලාගෙන ඉන්නවා, ඇඟිලි වලින් හෙමීට සුක්කානමට තට්ටුවකුත් දාන ගමන්. සින්දුවක් අහනවද කොහෙද. අනිවාර්යෙන් මිනිහා කැමතිම - වැඩි සීනි, කිරි දාපු තේ එකකුත් ඇති එහා පැත්තේ. කිසිම කලබලයක් නැතුව මේ මහා ට්‍රැෆික් එක ගැන වගේ වගක් නැතුව සුපිරි විදිහට යන හැටි.

වැඩිය වටින්නේ පාරේ ඉන්න බහුතරයක් මිනිස්සුන්ට හිතින් බැන බැන, මගේ හද ගැස්මයි රුධිර පීඩනයයි වැඩි කරගෙන මම ඉතුරු කරගන්න විනාඩි 15 ද නැත්නම් මගේ මිත්‍රයා බොහොම විවේක සුවයෙන් සැහැල්ලුවෙන් වාහන පෝලිමේ වෙලාව ගතකරන එකද කියල මගෙන්ම මම අහගත්තා.

(පින්තුරය - http://www.clipartguide.com)

Sunday, June 3, 2012

බලු නොවටින (සම හරක්) මාධ්‍ය (නිදහස)


ඔබගේ බිත්ති වලට කතා කල හැකිනම් ඒවා කුමක් පවසයි ද...?


- මම එකම කන්නාඩිය අවුරුදු 13 ක් ම එල්ලගෙන ඉන්නවා...
- මාව දම් පාට ඩයිනසෝරයන්, බේස් බෝල කණ්ඩායම් වල පින්තුර වලින් සහ ෆූට් බෝල හෙල්මට් වලින් සරසලා තියනවා...
- මම සාක්ෂි දරනවා නත්තල් කෑම මේස 33 කට සහ එක විවාහ යෝජනාවකට...
- මට තියනවා ළමයින් තුන් දෙනෙක් ළමා කාලේ කරපු පුංචි පුංචි කඩතොළු...
- මම තමයි එක ළමයෙකුට ඉගෙන ගන්න බැරි වෙන්න (learning disability) හේතුව...
- මම වගකියන්න ඕනේ පහේ පන්තියේ ඉන්න අයට එක විදිහකට වාඩි වෙලා එක දේකට හිත යොමු කරන්න බැරි එකට...
- මම තමයි එක ළමයෙකුගේ කන් ඇසීමේ අඩුවට...
Hearing Loss :60


මේ බටහිර රටක ගුවන් විදුලියේ නිතර දෙවේලේ ගුවන් ගන්නා දැන්වීමකි. නිවසේ අලේප කර තිබෙන තීන්ත වල ඊයම් නිසා දරුවන්ගේ වර්ධන දුර්වලතාවයන් ගැන ජනතාව දැනුවත් කිරීම මෙම දැන්වීමේ අරමුණයි. 1978 ට කලින් නිපදවන ලද නිවාස වල ඊයම් විෂ වීමේ අවධානම ගැන කියන්නකි. 1978 වසරේදී මෙම බටහිර රටේ නිවාස වල අලේප කරන තීන්ත වලට ඊයම් පාවිච්චිය තහනම් කර ඇත්තේ එයින් කුඩා ළමුන්ගේ වර්ධනයට ඇතිවන බරපතල හානි අවම කරගැනීම සඳහාය. ගැබිණි කාලයේ පටන්ම මෙම ඊයම් විෂ වීම බලපෑ හැකි අතර, එය නොමේරු දරු උපත් වලට මෙන්ම, සංකූල දරු උපත් සඳහාද හේතු වෙයි.

මෙම සටහන තැබීමට සිත් වුයේ දැනට සති කීපයකට කලින් කැළණි ගංගාවේ මතුවුවයි කියන රන් ඉල්ලම ගැන පුවත් පතක පළවූ ලිපියක් කියවීමෙන් පසුවය. එම ලිපියේ සඳහන් ආකාරයට, කැළණි ගං පතුලෙන් මතුවන රන් පිරිසිදු කර ගැනීමට ජනතාව රසදිය පාවිච්චි කරති. රසදිය යනු පෙර දැන්වීමේ සඳහන් ඊයම් වලටත් වඩා භයානක ලෝහයකි. රසදිය ඉතා අල්ප වශයෙන් සිරුරට ඇතුළු වීම නිසා ඇතිවන රෝගාබාධ ලැයිස්තුව දිග එකකි. කෙස්, දත් සහ නියපොතු ගැලවී යාම, හමේ දද ඇති වීම, මාංශ පේශි දුර්වල වීම, වකුගඩු අක්‍රිය වීම, දහසකුත් එකක් ස්නායු අබාධ ඒ අතරින් කීපයකි.

නමුන් මේ වැනි විෂ සහිත දේ මිනිසුන් එදිනෙදා වැඩ කටයුතු වලට පාවිච්චි කරන්නේ ඇයි? බල්ලන් මරා හෝ මුදල් හෙවීම මුලික කාරණය වුවත්, තමනුත් තම දරුවනුත්, එම දරුවන්ට ඉදිරි පරපුරක් බිහි කිරීමට නොහැකි තැනට වැඩ සලසන මෙවැනි දේ කිරීමට නොදැනුවත් කමද මූලික හේතුවකි. 

මිනිසුන් දැනුවත් කරන්නේ කෙසේද? 

එදා වේල හම්බ කරගන්නට දහම් ගැට ගසන මිනිසුන්ට පන්ති තියා උගැන්වීමට බැරිය. ඇරත් ඉස්කෝලේ පන්ති 12 හරියට කරගන්නට බැරි අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවකට හෝ ඉස්පිරිතාලේ කචල් එකක් නැතුව සතියක් දුවාගන්නට බැරි සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවකට හිතන්නටවත් බැරි දෙයකි.

අපේ රටේ අට අනුවක් රේඩියෝ චැනල් ද එයින් අඩක් පමණ ටීවී චැනල් ද දිනපතා, සති පතා ගහන පත්තර බර ගානක්ද ඇත. බස් එකේ, ත්‍රී වීලරයේ පමණක් නොව පාරේ ඇවිදිනකොටද මෙව්වා මිනිසුන් පසු පසමය.

රන් පිරිසිදු කිරීමට රසදිය පාවිච්චිය හිටි අඩියේ ඇති වූ එක් සිද්ධියක් පමණි. 

මිනිසුන් ලෙඩුන් කරවන, හය හතර නොතේරෙන දරුවන් උපදින්නට කලින් සිටම අබාධිත, මොලය දුර්වල, මතක ශක්තිය අඩු සහ නමක් කියන්නට නොදන්නා ලෙඩ රෝග උරුම කරවන විෂ කොපමණක් නම් අප එදිනෙදා පාවිච්චි කරමුද? 

ඒ වෙනුවෙන් හඬක් නගන්නට මේ මාධ්‍ය වලට බැරි ඇයි...? 

මාධ්‍ය නිදහස නැති නිසාද? 

'රන් පිරිසිදු කිරීමට රසදිය පාවිච්චිය බලාගෙනයි!' කියා හෙට පුවත්පතේ හෙඩිම දැමීම සුදු වෑන් වලින් පැහැරගන්නා වරදක් නිසාද? 

මළ ගෙයක් දුටු තැන මළ කුණ රස කර කර පුවත් අඩහෝරාවෙන් අඩකම තලු මරනවා වෙනුවට උපදින්නට සිටින දරුවන් වෙනුවෙන් විනාඩි 5 වෙන් කිරීම රේටින්ග් අඩු කර ගැනීමක් ද?

I don't know why...

Wednesday, May 2, 2012

මිරිස් තුනපහ - Old Spice


අපි හොඳට කටට සැරට කන්න පුරුදු ජාතියක්. දකුණු පළාතට යනකොට දුම් දමන මිරිස් මාළු හොදි වගේම රට මැදට වෙන්න රක්ත වර්ණ වෙල් මාළු හොදි එදිනෙදා ජීවිතේ නොවරදින කෑම. මේ උදේට හවසට කිරිබත්, පොල් රොටි කන්න ගන්න කට්ට සම්බෝලේට අමතරව. ඇයි පොල් සම්බෝල. පොඩි දරුවෙකුට හරි එහෙමත් නැත්නම් ලෙඩක් හැදුන කෙනෙකුට තමා මේ වට්ටෝරුව ටිකක් වෙනස් වෙන්නේ.


කීර්තිමත් රාජ්‍ය නිළධාරියෙක් වෙච්ච බ්‍රැඩ්මන් වීරකෝන් මහත්තය ලියපු 'අරලිය ගහ මැදුරේ ස්පන්දනය' කියන පොතේ කියල තියෙන්නේ - ලාංකිකයාට කටට සැරට මිරිසට කෑම නොකෑවොත් බඩ පිරෙන්නේ නැහැ කියලයි. ඒ බව තහවුරු කරන්නට වරක් පිටරටින් ගෙන්වන වියලි මිරිස් වල මිල ඉහල දැමීම ආණ්ඩු පෙරළියකට හේතු වූ අන්දම එහි හොඳින් පැහැදිලි කර තිබෙනවා.


ලංකාව වයලී මිරිස් වලින් ස්වයංපෝෂිත නැහැ. ඉතින් මේ අඩුව පුරවන්න පිට රටින් මිරිස් ගෙන්වන්න ඕනේ. මේ වෙනකොට අපි කොයි තරම් වියලි මිරිස් වලට ඇබ්බැහි වෙලා තිබ්බත්, මීට අවුරුදු දෙතුන් සියයකට උඩින් අපි වියලි මිරිස් කියල දෙයක් පාවිච්චි නොකරපු බවත්, ඒ කාලේ ඉන්දියාවෙන් මෙහෙට ගෙනාපු මිනිස්සුන්ගෙන් අපිටත් වියලි මිරිස් පුරුදු උනා කියලත්, මිරිස් ඉතිහාසය ගැන පත්තරේක පළවුන ලිපියක තිබ්බා.


අපි මිරිස් කන හැටියට වෙන රටවල් වල මිනිස්සු මිරිස් ලෙවකනවා කියල හිතෙන්නේ අපේ රටට එන බටහිර සංචාරකයෝ අපේ සාමාන්‍ය කෑම කනකොට බැදපු ඉස්සෝ වගේ රතු වෙලා, ඉහින් කනින් දාඩිය දාන හැටි දැක්කහමයි. ඒවා දැක්කහම අපිට ඉතින් හරි ජොලි, මුන්ට හරියකට කෑමක් වත් කන්න බැහැ කියල.


අපිටත් ඉතින් වෙන රටවල් වලට ගියහම අපේ වැඩ පෙන්නන්න පුළුවන් එක ක්‍රමයක් තමයි මේ මිරිස් කෑම.


සාමාන්‍යයෙන් මේ රටවල් වල හොටලෙකට ගිහින් කෑමක් ඉල්ලනකොට, කොයි තරම් සැරට ඕනෙද කියල අහන එක පුරුද්දක්. එකේ ඉඳල පහට හරි, අඩුවෙන්ම, සාමාන්‍ය, උපරිම කියල තමන්ට ඕනේ කරන සැර ප්‍රමාණය ඉල්ලන්න පුළුවන්. මේ වගේ වෙලාවක සැර මට්ටම පහ හරි උපරිම කියල කිව්වහම, තමන් එක්ක ඉන්න අනිත් ලංකාවේ නොවෙන අයට විතරක් නෙමෙයි වේටර් ගෑනු ළමයටත් 'වාවු!' කියල කියල කියැවෙන හැටි බලන්න ආස හිතෙනවා.


සමහර වෙලාවට කඩේ කට්ටිය ඇත්තටමද, ෂුවර්මද කියල අහන්නත් අමතක කරන්නේ නැහැ. එතකොට ඉතින්, අපේ රටේ කන්නේ මෙහෙමයි කියල පම්පොරියකුත් ගහන්න පුළුවන් ඕනේ නම්. ඊට පස්සේ ඉතින් මිරිස් සැරට කන්නයි තියෙන්නේ.


අපේ කෑම රස කරන්න අපි බොහොම තද රසවල් තියන තුනපහ වගේ දේවල් පාව්ච්චි කරනවා. එත් මේ බටහිර රටවල් වල ඉන්න එවුන්ට කොහෙද එච්චර වාසනාවක්. හැම දේටම ලුණු ටිකක් ඉහගෙන කන්න තමයි පුරුදු වෙලා ඉඳල තියෙන්නේ.

එහෙම දිය රහට කාල කාල එපාම වෙච්ච වෙලාවක තමා නැවු එහෙම හදාගෙන අපේ රටවල් වලට ඇවිල්ල අපිවත් විනාස කරලා අපේ රටවල් වලින් කුළු බඩු අරගෙන ගියාය කියන්නේ.


දැන් ඔන්න ඕක තමා ප්‍රශ්නේ. මේ රටවල් වල කෑම වට්ටෝරු වල තියෙන්නේ බොහොම පුංචි රසවල් දෙක තුනක්. ඇයි ඉතින් කුළු බඩු හිඟයි නේ. නැවෙන් එනකන් ඉන්න ඕනේ. ලුණු, ගම්මිරිස්, චීස්, සුදුලූනු ඇරුණහම එදිනෙදා කාලෙට වැවෙන පොඩි පොඩි කොළ ජාති දාල තමා මේ අයගේ කෑම රස වෙන්නේ.


ඉතින් අපි ගිහින් අපේ ලොකු කමට මිරිස් ලෙවෙල් එක පහට දාගත්තහම අර කියන පුංචි රසවල් මෙලෝ දෙයක් අපිට දැනෙන්නේ නැහැ.

Sunday, April 8, 2012

රොටි කෑම


මේ දවස් වල ගොඩක් අය කැම්පස් කැන්ටිමේ කෑම ගැනනේ කතා කරන්නේ. ඉතින් මටත් හිතුන කැන්ටිමක නොඋනත් කැම්පස් එකක, මීට අවුරුදු බර ගානකට කලින් කාපු හැටි ගැන අහපු කතාවක් ලියන්න.

කතාව මට ඇහුන හැටියට, මතක විදිහට තමයි මේ:

අපි කැම්පස් ගිය මුල දවස් වල හැම දාම රැග් එක වරදින්නේ නෑ. උදේ ලෙක්චර් එකට යනකාන් ලොකු එවුන්ගේ කරදරේ. යන්තන් හුස්ම ටිකක් ගන්න පුළුවන් වෙන්නේ ලෙක්චර් එක වෙලාවේ තමා. හවසට හෝල් එකට ගියහම එතන තවත් සෙට් එකක් අපිව අල්ලාගෙන රෑ වෙනකන් එක එක ජවුසන් නටනවා. ඒ උනාට ඉතින් මේ වැඩේ හරි ආතල් අපිටත්.

ඔන්න ඉතින් එක දවසක් මම දවල්ට කැන්ටිමෙන් කාල, පත්තර කොලෙන් අත පිහදදා එනකොට එකෙක් පත්තරේ බලනවා. මමත් එතනින් යන ගමන් මුගේ කර උඩින් ඔලුව දාල පොඩ්ඩක් බැලුව. 

මේකා මගේ දිහා රවල බලල කියනවා "තෝ හවසට අහවල් හෝල් එකේ අහවල් රූම් එකට වර" කියල. 

මට තේරුණා වැඩේ ගස් තමයි කියල. එත් ඉතින් බැහැ කියන්න විදිහක් නැහැනේ. 

"එහෙමයි ජේෂ්ට උත්තමය" කියල එතනින් මාරු උනා.

හවස ලෙක්චර් එහෙම ඉවර වෙලා මම හොස්ටල් එකට ගිහින් නාල කරන එහෙම පිටත් උනා අර ජේෂ්ට උත්තමයාගේ රූම් එකට යන්න. 

හොයාගෙන ගිහිල්ල දොරට ටට්ටු කරහම "ඇතුලට වර" කියල අණක් ආව. මම ඇතුලට ගියාට පස්සේ මට ඉතින් හරි බැනුම්. 

"තෝ දන්නේ නැද්ද ජේෂ්ට උත්තමයෙක්ගේ පත්තරේට එබෙන එක වැරදි වැඩක් කියල? තොපි වගේ කිසිම හැදියාවක් විනයක් නැති එවුන් ඇවිල්ල තමයි නිදහස් අධ්‍යාපනේ විනාස කරන්නේ" 

මේ වගේ හෙන තෙලක්. මමත් ඉතින් කිව්වා, 

"අනේ අය්යේ මැච් එකේ ඉස්කොර් එක බැලුවේ" කියල..

"ඉසොකොර් එක? රිංගපිය ඇඳ යටට" කියල මේකා කියපි. 

මමත් ඉතින් රිංගුවා. අඳ යට මකුළු දැල් බැඳලා, දූවිලි විමානේ.

ඊට පස්සේ මේකා පොල්ලක් අරගෙන ඇඳේ මෙට්ටේට තඩිබාන්න ගත්තා. මමත් හොඳට නාල කරලනේ හිටියේ. අර මෙට්ටේ තිබ්බ දූවිලි, කොහු බත් කෑලි වැස්සක් වහිනවා වගේ වැටිලා මගේ ඇඟේ තට්ටුවක් වගේ බැඳිලා දැන්.

ඊට පස්සේ මේකා ආයෙත් පුටුවේ වාඩි වෙලා පාඩම් කරන්න ගත්තා. පැය බාගෙකට විතර පස්සේ කවුදෝ දොරට තට්ටු කරනවා. බලනකොට මුගේ යාලුවෙක්. දෙන්නගේ කතාව කොහේදෝ යන්නයි. අනේ අරුට මාව අමතක වෙලා. බයටම මම හෙමින් සීරුවේ ඇඳ යටින් ඔලුව එලියට දැම්ම. 

අලුතෙන් අපු එකා, "මේ මොකාද බොලේ මේ" කියල අහනකොට තමයි අනිත් එකාට මාව මතක් උනේ. දැන් මුන් දෙන්නට මාව තියාගෙන ඉන්නත් බැහැ. උන් කොහේදෝ යන්න හදන්නේ. ඒ පාර එකෙක් කිව්වා "තෝ ෂර්ට් එක අනිත් පැත්තට ඇඳගනින්" කියල. 

මමත් බොහොම අමාරුවෙන් අත් දෙක විතරක් දාගත්ත. බොත්තම් දාන්න විදිහක් නැහැනේ. ඊට පස්සේ මු කියපි "දැන් මේ හෝල් එකේ තියන හැම කාම්බරෙටම ගිහින් තට්ටු කරලා එකේ ඉන්න ජේෂ්ට උත්තමයන්ට ආචාර කරගෙන පල..." කියල.

මොනවා කරන්නද ඉතින්. මමත් හැම රූම් එකටම තට්ටු කර කර යනවා. සමහර එවුන්ට වැඩිය ගානක් නැහැ. සමහර එවුන් මාව ඇතුලට අරගෙන ටිකක් වෙලා අල කර කර ඉඳල අපහු යවනවා.

මෙහෙම යනකොට එක රූම් එකක හිටිය තුන් දෙනෙක්. එකෙක් පොතක් බලනවා. තව එකෙක් තේ හදනවා. අනිත් එකා රොටි හදනවා. කොහොමද දන්නවද රොටි හදන්නේ? 

හොස්ටල් එකේ ලිපවල් තියාගන්න තහනම්. මේකා ලක්ස්ප්රේ ටින් පියනක රොටිය තුනී කරලා අනිත් පැත්ත හරවපු ඉස්තිරික්කෙක උඩින් ටින් පියන තියනවා. මේ විදිහට හදපු රොටි දෙකතුනකුත් පැත්තක තියනවා.

මේක දැක්ක ගමන් මට බකස් ගාල හිනා ගියා. 

මට හිනා ගියහම අරුට හොඳටම තද උනා. ඌ මට බනින්න ගත්තා.

"මොකද යකෝ උඹ හිනා වෙන්නේ? අපි නැති බැරි කමට මෙතන රොටියක් හදාගන්න එක තොට විහිළු නේද?" 

මමත් ඉතින් හරිම අමාරුවෙන් බත් අඩුව කැන්ටිමෙන් කාල ඉන්න එකා නේ. ඉතින් මම කිව්වා 

"අනේ අය්යේ එකට නෙමෙයි හිනා ගියේ... මේ රොටි හදන විදිහටයි..." 

එතකොට මූ මට කියනවා 

"එහෙම තමයි යකෝ තාක්ෂනේ පාවිච්චි කරන්නේ... දැනගනින් අපිට ස්ටීම් අයන් එකක් තිබ්බ නම් ඉඳි ආප්පත් තම්බනවා!"

අපරාදේ කියන්න බැහැ,  අන්තිමේ මම එලියට බහිනකොට හොඳට බඩ පිරිලා, රොටි කාල. කොයි තරම් අමාරුවෙන් ජීවත් උනත් උන් ගාව මනුස්සකම තිබ්බ තියන දේ පුළු පුළුවන් විදිහට බෙදා හදාගෙන කන්න.

ජයාරූප උපුටාගැනීම:http://cliparts101.com

Sunday, March 25, 2012

ඉස්පිරිතාල දෙකක් - ලොක්කන් දෙන්නෙක්

හැමදාමත් වැඩ ඉවර වෙනකොට රෑ 8 විතර වෙනවා. එක අතකින් මේ වැඩේ හොඳයි. මොකද මේ වෙලාව වෙනකොට බස් වල වැඩිය සෙනග නැහැ. පාරවල් වලත් ට්‍රැෆික් අඩුයි. ඉක්මනට ගෙදර යන්න පුළුවන්. මේ වෙලාවට නුවර කොළඹ දුවන AC බස් එකක් දවසේ ට්‍රිප් එක ඉවර වෙලා අපහු ගෙදර යනවා. මම හැමදාම මේ බස් එකේ යන්න පුරුදු වෙලා හිටියේ.

වෙනද වගේ අදත් බස් එකට ගොඩ උනේ සැනසිල්ලේ වාඩි වෙලා ඇස් දෙක පියාගන්න ගෙදරට යනකන්.

ටෙක්නිකල් හන්දියෙන් බස් එකට ගොඩ වෙච්ච මනුස්සයෙක් මගේ ගාව හරි බැරි ගැහිලා වැඩි උනා.

ටිකට් එකට සල්ලි ගෙවල එහෙම ඉවර උන මෙයා මගේ දිහාට හැරිලා "මල්ලි මේ වෙලාවට වැඩිය කරදරයක් නැතුව යන්න පුළුවන් නේද?" කියල මගෙන් ඇහුව.

මොකාටද මේ එන්න හදන්නේ කියල මමත් ටිකක් විමසිල්ලෙන් බලන ගමන් ඔව් කියල කෙටි පිළිතුරක් දුන්න.

මගේ අසල්වැසිය පසු බසින පාටක් නැහැ.

මල්ලි කොහෙද වැඩ කරන්නේ?

මම ඒ ප්‍රශ්නෙටත් ආරක්ෂා කාරී පහරක් එල්ල කරා.

"මම වැඩ කරන්නේ ජයවර්ධනපුර හොස්පිටල් එකේ". අනාරධිතවම ඔහු කිව්වා.

"මම ටෙක්නිෂියන් කෙනෙක්..., උදේ ඉඳල හරියට වැඩ". මේ විදිහට ඔහු කියාගෙන යනවා. මමත් හූමිටි තිය තිය අහගෙන ඉන්නවා.

"මල්ලි දන්නවද ජයවර්ධනපුර හොස්පිටල් එක හැදුවේ කොහොමද කියල?"

මම නැහැ කියල ඔලුවෙන් කිව්වා.

"මේ ඉස්පිරිතාලේ ජපානෙන් ලංකාවට හම්බ වෙච්ච තෑග්ගක්."

"ඔය දෙවෙනි ලෝක යුද්දෙට පස්සේ අනිත් රටවල් ජපන්නුන්ව අයින් කරලා දාල තිබ්බේ. ඒ වෙලාවේ UN එකේ රැස්වීමකදී ඒකට ලංකාවෙන් ගිහින් හිටිය ජේ.ආර්. තමන්ගේ කතාවේදී ජපානෙට එහෙම කරන්න එපා කියල ප්‍රසිද්ද කතාවක් කරා..."

"මේ නවසිය හතලිස් ගණන් වල."

"කොහොමින් හරි මේ කතාවෙන් පස්සේ ජපානෙට පිළිගැනීමක් ඇවිල්ල ආපහු UN එකට ඇතුල් කරගත්ත."

"පස්සේ ජේ.ආර්. 78 දී ජනාදිපති උනාට පස්සේ ඉස් ඉස්සෙල්ලම සුබ පතන්න කතා කරේ ජපානේ අධිරාජයා. ඒ වෙලාවේ ජේ.ආර්. ට ජපානෙට එන්න කියල ආරාධනාවකුත් කරාලු."

"හා හා පුර කියල ජනාධිපති විදිහට ලැබිච්ච ආරාධනාව නිසා ජේ.ආර්. ජපානෙට ගියාලු. ඒ වෙලාවේ ජපානේ මිනිස්සු ජේ.ආර්. යන පාර දිගේ ලංකාවේ කොඩි අරගෙන රැස් කකා ඉඳල තියෙන්නේ. හැබැයි ඒ ආණ්ඩුවෙන් බල කරපු හින්ද නෙමෙයි. තමන්ගේ රටට අවුරුදු 30 කට කලින් කරපු දේට කාලගුණ සලකන්න බොක්කෙන්මයි."

"මේ ටුවර් එකේ වීඩියෝ කැසට් එකක් ඉස්පිරිතාලේ තියනවා. මම ඒක බලල තියනවා. ඒක හින්ද තමයි මම මේ කතාව දන්නේ."

මේ ගමනේදී ජපානේ අධිරාජයා ඇහුවලු ජේ.ආර්. ගෙන්,  "මගේ රටට කරපු දේට අපි සදා ණය ගැතියි. උඹට මොනවද ඕනේ?" කියල.

ජේ.ආර්. ගත් කටටම කියල තියෙන්නේ "මට මොකුත් එපා, පුළුවන් නම් මගේ රටට දියුණු ඉස්පිරිතලයක් හදල දීපල්ලා" කියල.

මගේ කතා කාරයා බොහොම හැගීම් බරව කිව්වා...

මේ කතාවට බොහොම සමාන කතාවක් මගේ සගයෙක් මට කියල තියනවා.

සගයාගේ මලයට මාරාන්තික මොලේ ගෙඩියක් හැදිලා තියනවා. මේ 2004 දී. ජීවත් වෙන්න තියන චාන්ස් එක 9%ක් කිව්වලු. මම දන්නේ නැහැ හරියටම කොහොමද මේ 9 හදාගත්තේ කියල. කොහොම හරි ඒ කාලේ වෙනකොට ලංකාවේ ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍ය අංශයෙන් ඉහලම තැනක හිටපු සුනිල් පෙරේරා කියන දොස්තර මහත්තය වැඩේ බර අරගෙන කරලා තියනවා. මගේ සගයාගේ මල්ලි තවමත් හොඳින් ඉන්නවා.

ලඟදි දවසක මම දන්නා කෙනෙකුටත් මොලයේ ගෙඩියකට ප්‍රතිකාර කරන්න ඕනේ උනා. මට එක පාරට මතක් උනේ සුනිල් පෙරේරා දොස්තර මහත්තයව. එත් විස්තර හොයල බලනකොට ආරංචි උනේ බොහොම කණගාටුදායක සිද්දියක්.

යුරෝපයේ බොහොම පොහොසත් කෙනෙකුට මොලයේ සැත්කමක් කරවගන්නට ඕනේ වෙලා රටවල් ගණනාවක වෛද්‍ය වරු හමුවෙලා තියනවා. නමුත් සියලු දෙනාම ලෙඩාව බාරගන්න බෑ කියල ප්‍රතික්ෂේප කරලා තියනවා, ලෙඩේ ඒ තරම්ම නරක නිසා.

පස්සේ මේ ලෙඩා අපේ සුනිල් පෙරේරා මහත්තය ගැන දැනගෙන එයා ලවා සැත්කම කරවාගෙන සනීප වෙලා තියනවා.

මේ කරපු උපකාරයට සල්ලි කාර ලෙඩා අපේ දොස්තර මහත්තයගෙන් අහල තියෙන්නේ ජපන් අධිරාජයා ජේ.ආර්. ගෙන් ඇහුව ප්‍රශ්නයමයි. උත්තරය වෙලා තියෙන්නෙත් ජේ.ආර්. දුන්න උත්තරෙමයි. ස්නායු රෝග වලට ප්‍රතිකාර කිරීමට අවශ්‍ය දියුණු රෝහලක්.

යුරෝපියයත් බොහොම සතුටෙන් ඉදිරිපත් වෙලා අවශ්‍ය අවසරය ගන්න ලංකා ආණ්ඩුවෙන් ඉල්ලුම් කරලා තියනවා.

නමුත් අපේ කාලකන්නි කමට ඒ දවස් වල හිටිය අංශ බාර ඇමති තුමා, රෝහලට යන වියදමෙන් 10% ක කොමිස් මුදලක් ඉල්ලා සිටියාලු.

මේකට විරුද්ධ වුන සුනිල් පෙරේරා මහතාගේ නිවාඩු අවලංගු කර කර, තව ඒක ඒක බාල්දි පෙරල පෙරල ගොඩක් අංචි ඇදල තියනවා. කට්ටියගේ හෙළුව දැකල එපා වෙච්ච සුනිල් පෙරේරා මහත්තය ලංකාව එපා කියල රට ගිහින්. ඉස්පිරිතාලේ හදන වැඩෙත් උපන් ගෙයිම ලොප්.

අයෙත් ජේ.ආර්. ට...

ජේ.ආර්. කියන්නේ සුදු චරිතයක් නෙමෙයි. තමන්ගේ පාලන කාලේදී ජනතාවගේ වෛරයට පත්‍ර වෙච්ච පාලකයෙක්.

පොඩි කාලේ අම්මලත් එක්ක කෝච්චියේ ගමේ යනකොට කොච්චි පාර අයිනේ තියන තාප්ප වල 'JR මරමු' කියල කලු තෙල් වලින් ලියල තිබ්බ වාක්‍ය මට තවමත් මතකයි. ඒ වගේම සෝවියට් දේශය කියන සඟරාවේ පවා 'අති ගරු ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණන් සමග සෝවියට් දේශයේ ජනාධිපති මිහයිල් ගොර්බචොක් මහතා' කියල පල වෙලා තියනවා මට හොඳටම මතකයි.

එත් මේ ලෝකේ සම්පූර්ණ හොඳ මිනිසුන් වත් සම්පූර්ණම නරක මිනිසුන්වත් නැහැ. හැම දෙනාම හොඳ සහ නරක මිශ්‍රණයක්. ඒ ඒ චරිත දිහා බලල ගන්න පුළුවන් දෙයක් ගැනීම අපේ යුතුකම.

1952 දී DS  අස්සයා පිටින් වැටිලා මියැදෙනකොට DS  ගේ ආණ්ඩුවේ හිටිය ප්‍රභලම සහ හැකියාවන් අතින් ඉදිරියෙන්ම සිටි නායකයා වුයේ මුදල් ඇමති ජේ.ආර්. එත් ඊළඟ නායක කම ලැබුනේ ජේ.ආර්. ට නෙමෙයි, DS ගේ පුතා ඩඩ්ලි ට. එක එක යටි කුට්ටු වැඩ කරත්, ජේ.ආර්. තමන්ගේ වෙලාව එනකන් ඉවසන් හිටිය. අවුරුදු 30 ක්ම හිටිය.

මේවා කෙටි පාරෙන් නායක කම් හොයන, පාර්ලිමේන්තුවේ දී ඇඹිලිපිටියේ පුංචි හාමිගේ වත්තේ මිරිස් පැල ටික අයාලේ යන හරකුන් උලා කැම වෙනුවෙන් මොනවද කරේ කියා අසන නවකයින්ට ගන්නවා නම් හොඳ ආදර්ශ.

ජේ.ආර්. ගැන තවත් මම කැමති දෙයක් කියලම මේක ඉවර කරන්නම්. ඒ තමයි ජේ.ආර්. ගේ  හාමිනේ එලීනා ජයවර්ධන මැතිණිය. කට පුරාම 'මැතිණිය' කියල කියන්න පුළුවන් මැතිණියක්. කොයි තරම් රජෙක් උනත් අන්තිමේ රට පාලනේ කරන්නේ ගෙදර එක්කෙනා වීම එදා වගේම අදත් දකින්නට තියන දෙයක්. එත් ජේ.ආර්. ගේ ගෙදර එක්කෙනා නම් තමන් නොදන්නා මගුල් වලට අත ගහන්න ගියේ නැහැ. කරන්න ඕනේ දේවල් ටික විතරක් කරගෙන නිවී සැනසිල්ලේ හිටිය චරිතයක් හැටියට බොහොම ප්‍රසිද්දයි.

ඔන්න දැන් කාලේ ඉන්න මැතිණියන්ට ගන්නවානම් ආදර්ශ!


ප. ලි. : අනිත් ලොක්කා ගැන නම් ලියන්නට දෙයක් නැත.